Jeugdherinneringen

stelde. Ze was van oordeel, dat de kinderen tot het leven moesten worden voorbereid, omdat niet goed geleide kinderen reeds een beletsel bij zich droegen om later gelukkig en dus ook gezond te kunnen leven. Ze beriep zich zelfs daarbij, zonder resultaat, op de droevige voorbeelden uit vaders praktijk. Daar wc het meest op Moeder waren aangewezen ging het toch bij de opvoeding vaak haar kant uit. Moeder begon nu met mijn gedrag af te keuren, nadat er een invitatie was gekomen. Een volgenden keer vermaande ze me het na te laten. Een derden keer bedreigde ze met straf, die ze streng door-voerdc. Eindelijk ging ze zóóver, dat ze, wanneer ik maar het gezicht vertrok bij het voorlezen van de uitnoodiging me met een klap belecdigde. Niets hielp, ik bleef me telkens opwinden. Ze werd ondanks haarzelve, door alle teedere harten in het gezin in haar kracht tegengewerkt door het medelijden, dat mijn verdriet opwekte. Nu ze niet sterk genoeg kon zijn, nam ze slimheid te baat en behandelde me op de volgende wijze. Het toeval hielp haar daarbij. Ze had tot nu toe meestal beurten gehouden wanneer ze op de mooie zomeravonden twee van de drie oudste meisjes mee nam om buiten een kopje thee te drinken. Een van de kinderen moest altijd tot gezelschap van het jongste zusje thuis blijven. Op een snikheeten avond — het was bij eventueel uitgaan mijn beurt om mede genomen te worden — stelde ze me vriendelijk voor met het jongere zusje wat te gaan wandelen (Ze wilde alleen me beletten op te spelen, wanneer ze met de oudere zusjes zou vertrekken). Ze maakte dit zoo aanlokkelijk mogclijk, gaf ons wat geld mede om chocolade te koopen, niet wetende, dat „Luilekkerland” voor ons in het winkeltje was gelegen in de Kerklaan tegenover Artis, waar de tram afrecd die het Vondelpark als eindstation had. Overgelukkig