Jeugdherinneringen

93

redenen in Indic had moeten achterlaten, genoot hij daar nog intenser van, hij laafde als het ware zijn vaderliefde aan ons, kinderen. Zijn oudste dochtertje was evenals ik zeven jaar, waarom hij zich al bijzonder aan mij hechtte. Hij vergeleek mij steeds bij zijne kleine Selma. Bij elk mijner gedragingen stelde hij zich voor, zóó zou zijn lief meisje nu ook doen. De waarlijk sobere man, die voor zichzelf niets eischte, had mij veelcischend gemaakt door me in elk opzicht te ovcrladen. Zijn gemis bracht hem er toe me als zijn eigen Selma te behandelen en lief te hebben. Dat was te veel voor mij. Het was daarom wel goed, dat hij ging vertrekken. Mij echter kwelde dien morgen de gedachte ondraaglijk, dat hij ’s avonds niet in ons midden zou zijn. Wie zou nu vanavond zóó gezellig vertellen ? Je herkende je altijd in zijn geestig gefantaseerde kinderverhalen, ofschoon je het hem niet kon aanwijzen. Van de poesjes, die ik liefhad, van de muis waar zus bang voor was, van de straf, die volgen zou voor het andere zusje, wanneer het konijntje slordig bleef. We zaten dan met ingc-houden adem, bewegingloos om hem heen geschaard, leefden de vertelling geheel mede. Het kind leeft niet in de toekomst. Ik dacht over zijn mogelijk vertrekken in ’t geheel niet na, ik hoorde er ook haast nooit over spreken, tot hij na anderhalf jaar plotseling naar Indic teruggeroepen werd. Nu moest hij juist op een stormachtigen Vrijdagmorgen met de boot uit R. vertrekken. Ook dat hadden ze thuis vol zorg gereleveerd. Ik zat op school als versuft in de bank, nam van ’t onderwijs niets in me op, barstte plotseling in een huilbui uit, waarna ik weer in dofheid terug viel en ’s middags door de modderige straten huiswaarts sjokte even bedrukt als ik naar school was gegaan, niets zeggende, steeds diep zuchtende.