Jeugdherinneringen

METAMORPHOSE

„Modderlaasjes uit! Modderlaarsjcs uit! niet doorloopen, pantoffels staan bij het meterhokje” — dat was voor in de gang, — riep het dienstmeisje ons uit de keuken luid toe, bezorgd voor den schooncn looper.

En daar stonden ze, . . . twee beeldige licht grijze vilten pantoffeltjes met snoezige zijden pompons, doddige zachte bolletjes, net de muiltjes van .... nee, net twee kleine grijze poesjes met hun fluweelig velletje en donzige pootjes.

,,Voor mij? hcusch voor mij? Ik durfde het niet geloovcn. Ik had nog nooit zulke mooie pantoffeltjes gehad. Vol ongeduld liet ik me de bemod-derde laarsjes door het inmiddels toegeschoten kindermeisje van de voeten halen en met een zalig gevoel gleed ik in de nieuwelingen als In een zijig vachtje. Ze deden aan, als iets héél liefs, iets beeldigs, als een . ongcloofelijk bezit. Den geheclen avond door hoorde ik vermanen: ,,Recht op”, „Netjes zitten”. Ik kon me niet bedwingen, telkens weer stak ik zijdelings, nu cens het rechter, dan weer het linkerbeentje naar de hoogte om den aanblik te genieten van die beeldige licht grijze vilten pantoffeltjes, met die snoezige zijden.... Ik sliep rustig ’s avonds in met het blijde vooruitzicht van morgen slecht weer, niet uit te moeten en den ge-heelen dag rond te loopen in die beeldige licht grijze vilten pantoffeltjes, met die snoezige zijden pompons, doddige zachte. . . .

De Heer A.. hij was geheel uit mijn gedachten verbannen.

En dat is nu het gelukkige van de kinderziel. De meest sterke indrukken worden onmiddcllijk weêr door andere verdrongen.

Toch wil ik niet nalaten ouders en opvoeders (sters) erop te wijzen, dat het met de pathologische gevallen meestal niet zoo gaat. Dat het noodig