Jeugdherinneringen

EEN EMOTIEVOLLE DAG

lijke kind in kalm overwegen. Zoodra ik dus voor een meer omschreven begrip kwam, ging ik soms om het vaak zeer gewichtige détail heen en maakte de meest dwaze gevolgtrekkingen. Mijn impulsiviteit vergrootte dit defect nog. Ze maakte, dat mijn verstand, hoe goed ontwikkeld ook, nog minder als corrigcnt optrad. Doe bijv. het doorsneekind, dat vertrouwd is met de optelling van enkele cijfers, de volgende vraag; „Een flinke jongen heeft zes knikkers, een Indisch meisje heeft er zeven en een arme jongen drie, hoeveel hebben ze samen?” Tien tegen één, dat het kind zal reagcercn met „Allemaal knikkers hè?” Terwijl het impulsieve, bevattelijke kind onmiddellijk antwoordt: zestien. Mijn bewering is gestaafd op vele mijner proeven. Daarom lijkt het mij ook mogelijk, dat die factor er ook toe kan bijdragen dat, zooals de ervaring leert, het begaafde kind, op den leeftijd tusschen acht en dertien jaar vaak achter blijft om later, — wanneer het verstand rijper is geworden en het noodwendige van kalm nadenken wordt ingezien — weêr een hoogerc vlucht te nemen.

Grootvader legde het me nu anders uit, maar hij was niet in staat mijn verslagenheid weg te nemen. „Wanneer men maar braaf is, vlijtig is! Veel geld heeft niemand noodig!” oreerde hij, doch elke mo-raalpreek stuitte af op: „Maar dan kan u toch niet alles voor me koopen, èn mooie poppen èn kasteden èn de gouden bordjes uit het toover-sprookje!”

„Je redeneert te veel met dat kleine kind”, bracht Grootmoeder in het midden.

„Dat kind redeneert zelf veel, wil weten, denkt over alles na. Ze had een jongen moeten zijn en studecren, de kalmte komt wel”, verweerde Grootvader zich.

„Ik kan studeeren, ik kan een jongen zijn, in