Jeugdherinneringen

GODSDIENST BIJ OPVOEDING

ken en armen en beencn breken.” Ze begreep heel goed, dat ik verlicht zou zijn, wanneer het spelletje voorbij was „Flauw kind, ga maar weer meehelpen.”

Ik speelde ’s middags van twee tot vier steeds „Vrijmetselaarsloge” met ieder, die ik te pakken kon krijgen. De een gierde daarbij al meer dan de ander. Ik kreeg er waarlijk schik in, toen ook kleine zus het telkens wilde herhalen, niet den minsten angst vertoonde en bij het op den grond vallen de grootste pret had.

Ik voelde me gelukkig! verruimd!

Door een zeldzaam toeval — de buitengewone uitgelatenheid van een kind, dat niet vooraf gewaarschuwd had, dat ze het spelletje kende, en grappen wilde uithalen door onhandig te vallen — kwam dit tegen den scherpen kant van den stoel terecht en kreeg een bloedende hoofdwonde.

Eén oogenblik duizelde het Moeder, maar ze bcheerschtc zich dadelijk! Vader behandelde het kind.

Moeder zei tot me: „Dat is een straf van God! Ondeugenden kinderen kan elk kwaad overkomen.” Ik hoorde nauwelijks wat Moeder aanvoerdc, om mijn geschokt vertrouwen te herstellen, begrijpen deed ik het zeer zeker niet. Het eenigc wat ik kreunende kon uitbrengen was — O, Maatjel

Geheel ontdaan ging ik ’s avonds naar de slaapkamer. Het was een zoele Meinacht. De sterrenhemel schitterde in volle pracht, een heerlijke aanblik, waarin ik anders den voorhang zag van het zalige hemelrijk en die me God zoo diep deed voelen. Nog heel lang bleef ik voor het raam zitten turen. Alles was vergcefsch. Er was iets in me ge-