Jeugdherinneringen

INCOGNITO

scènetje al heel dikwijls zoo aardig gespeeld, dan heb je van mij wel dit extra prijsje verdiend. Ga nu maar dansen.” Hij nam me aan de hand en liet me aan het buffet een glaasje limonade drinken.

Dat brak mijn krampachtig snikken.

Verbaasd, teleurgesteld, ging het aanhitsende troepje uiteen.

Hetzelfde gevoel van dankbaarheid, hetzelfde gevoel van vreugde als op dit oogenblik, doorstraalde me deze week, toen ik vernam, dat Mijnheer N. een gezonden, zorgeloozcn, gelukzaligen levensavond geniet. Ik houd van hem. Al was het slechts om dat eene trekje van zijn meesterlijke paedago-giek.

„Voor hem zal ze het wel doen!” ,,Aan hem durft ze het niet weigeren!” had het geluid, tegenover zijn verkeerd begrepen Autoriteit.

Maar hij liet het me ook niet weigeren, omdat hij de pacdagogische kunst verstond van „gezag en vrijheid”, gehoorzaamheid en zelfstandigheid, sociale orde en eigen innerlijk leven met elkaar te verzoenen.

Deze kunst is niet geheel, maar toch voor een groot deel aan te lecrcn: Ook hier geldt het: „Beter een half ei, dan een leegc dop.”