Jeugdherinneringen

136

Ik danste mijn rolletje met uitgelaten blijheid.

Maar nauwelijks hadden de medespelenden hun succes daverend ontvangen of daar viel me onverwachts, als een doodvonnis op het lijf: „Ectje, nu jij „O del! wat is die stoel hard!”

Voor een volle zaal. Het Hoofd met zijn uitge-breide familie, andere genoodigden, de onderwijzers met hunne echtgenooten, alle onderwijzeressen, de dansmeester Nooit!

Ik weigerde het den meisjes en jongens hardnekkig.

Ik bleef het den regisseur weigeren.

Ik volhardde in mijn weigering aan de klasse-juffrouw.

O, wat benauwde me die vragende, die dwingende, zich opdringende massa. Waar tegenover ik me schrap zette.

,,Ga naar Mijnheer N., laat hij het haar vragen,” adviseerde een slimme satan. „Dan moet ze het doen. Hèm durft ze het niet weigeren.

En mèt de boosdoeners ijlde ik, mijn snikken onderdrukkende, mede naar het hoofd. Ik voelde toch, ik raadde toch, dat hij juist was, mijn hulp, van hoogerhand aangewezen. Al dat gevlei, die omkoopcrij, die bedreigingen, ze hadden me in den folterenden angst gebracht, dat ik ten slotte moest toegeven.

Bij hem was ik veilig. „Voor hèm zal ze het wel doen, hem zal ze het niet weigeren.”

, Ik voelde uit mijn hart, hij zou het me vragen . . om mij.

Met uitgestrekte armpjes om mijn hulp te grijpen, riep ik wanhopig, snikkend uit: „Maar dan ben ik zoo kléin!”

Nadat het Hoofd de oorzaak aller opwinding vernomen had, nam hij kalm van de naastbijzijnde tafel een tombolaprijsjc en zei tot me: „Heb je het