Jeugdherinneringen

„HET SLEETJE”    13 I

Wat is zelfs een zevenjarig meisje rijk, waar het om „liefde geven” gaat.

Helaas!

Het schitterende, hemelsche, betooverende sleetje-varen maakte me absoluut ongeschikt tot eenig schoolwerk, recalcitrant tegen elke orde, onbekwaam tot de geringste volgzaamheid. Ik vreesde niemand en niets, want ik leefde toch in andere, hoogcrc sferen. Hoe kon het innig vrome kind beducht zijn, dat behalve God, iemand haar sleetjes-tocht kon beletten. Ik had er God toch zelf den vorigen avond nog om gebeden.

En dat het zalig, gloeiend bleef vriezen, daarvan overtuigde ik me per minuut. Door uit het raam tc kijken. Wat ik niet mocht.

„Voor je kijken, meisje A!”

„Maar het vriest!” jubelde het in me.

„Kom nu maar eens in de eerste bank zitten!”

„Daar kan ik ook in de Gracht zien!” juichte mijn ziel.

„Vooruit in den hoek!”

„Net bij den thermometer, lekker! Pa heeft ons alles geleerd!” zong de lofzang in mijn kleine hersentjes.

Slechts een tegengesteld leed, zou mijn extase in disharmonie hebben gebracht. Heerlijk! Nu ben ik heelemaal vrij . hoef niet eens meer op tc letten . het gaat nu niet meer dooien. . kan niet Eventjes naar Grootmoeder. . Zou Pa ons nog zien thuiskomen Door het Vondelpark . Is een uur lang. hèèl lang. net zoo lang als de handwerkles. . O ja, vreese-lijk lang . . nog tien minuten . . net vijf toertjes. . . . Vier uur Juf! .... Zóó lang sledevaren . . .

Pats ging het langs mijn oor.