Jeugdherinneringen

MIJN EERSTE ONTGOOCHELING

door zijn weinig verstandig inzicht geen wapenen daartegen heeft, als hoop op uitkomst of een verkeerde daad te kunnen herstellen enz. Het ziet zijn verdriet als oneindig. Het plotselinge gevoel van diepe schaamte, dat over me gekomen was, maakte me wanhopig.

Instinctmatig begreep ik, dat het geweld, dat ik tegen mijn geknakte eigenwaarde had ingezet, deze geheel had gebroken. Het conflict bleef niet uit. Ik beschouwde nu het bederven van het jurkje als een veel leelijkcrc daad, dan die, welke Moeder begaan had en ik ging mezelf hoe langer hoe meer bezwaren. Het jurkje was toch werkelijk mooi en chique... Ma kocht zoo vaak waardelooze lapjes bij Bahl-mann of Sinkei.... het was eigenlijk grappig, dat ik met het jurkje zoo blij was geweest. Alleen wanneer het ,,acht centen kost een el, koop het me af en je doet wel” in mijn geest zong, helde mijn verstoord evenwicht voor een oogenblik naar mijn rechtvaardiging. Ik wilde alles vertellen, wat er in me was omgegaan en de straf dragen, die me toc-kwam. Dit voornemen stelde me echter niet gerust, het kon me niet ontheffen van de ergste straf, het verlies van het geloof in eigenwaarde, dat ik als elk normaal kind, — in een rein zedelijke atmosfeer opgevoed — na mijn onbchcerschte vernielingsdaad voelde. Bij mijn thuiskomst hoefde ik waarlijk niets te zeggen. Haast uit één mond riepen mijn ouders: „Wat is er kind, wat is er met je gebeurd?” Ik biechtte volledig. „Vooruit naar bed! uit mijn oogen!” strafte Moeder. Vader, die zijn kinderen niet in verdriet zien kon, trok me naar zich toe en terwijl hij me omhelsde riep hij boos uit: „Het kind kon het niet helpen!” Er werd dien avond lang gediscussieerd.

Hoewel vader door zijn drukken werkkring in hoofdzaak aan Moeder de opvoeding der kinderen