Jeugdherinneringen

OP PARTIJ IN HET WEESHUIS

een heel bezwaard gemoed.... de kinderen hadden immers geen Maatje meer! Bij het binnenkomen in het Weeshuis werd ik door de onlangs gestorven lieve Moeder Z. begroet, die als het ware met kinderen behangen was. Haar vriendelijk ,,in het gelid” bracht de meisjes dadelijk in rijen en evenals in het gewone familieleven werden we aan elk meisje afzonderlijk voorgesteld, dat daarop met een buiging, een vriendelijk knikje en de hand geven volmaakt vormelijk reageerde.

,,En nu maar dadelijk in den tuin van het mooie weer profiteeren,” spoorde de Moeder aan. De lieve, sympathieke toon, waardoor elk wezenlijk bevel van Moeder een verzoek werd, bracht reeds cenige kalmte in mijn gemoed. Ik had me het leven van die kinderen zoo geheel anders, zoo geheel verkeerd voorgesteld, ja zoowat als het leven van kinderen in een tuchthuis. Ik had de meisjes zoo vaak als ze met hare geleidster langs ons huis wandelden door Moeder en de dienstmeisjes met ,,Armc schapen” hooren beklagen.

In den tuin stonden gedekte tafeltjes, waarop boterhammen met muisjes, schotels met kersen, koekjes en in het midden een vaasje met beeldige rozen. Wat was dat een heerlijke aanblik!

Nauwelijks waren de kinderen gezeten of ons lief Riekje, gekleed in een wit geborduurd jurkje met een bloemenkransjc op het hoofd, werd binnen gereden op een zegekarretje, door de oudste meisjes vervaardigd en toen op een sein van Moeder, de kinderen daarna eensklaps het „Halcluja” inzetten, bleef ik mijn ontroering niet geheel meester. Dikke tranen van vreugde welden in mijn oogen op. Ik herstelde me echter weer gauw. Er kwam schier geen einde aan het troetelen van Riekje en het aanbieden van geschenkjes, die elk meisje soms voor luttele centen voor het lieve kindje had gekocht.