Jeugdherinneringen

OP PARTIJ IN HET WEESHUIS

mogelijk in die lieve, vertrouwclijkc, beschermende oogcn te zien, in Mas oogen. Ik werd zóó bedrukt, dat ik niet meer naar den tuin kon gaan om andere liederen aan te hooren, ik zou het evenwicht geheel verloren hebben en . . . niemand merkte die smartvolle stemming van het hulpeloozc achtjarige kind. Alleen schaamte over mijn droeve gedachten, die als correctief voor mijn overgevoeligheid altijd door Moeder streng, als onwaardig, laf en week, veroordeeld werden, deed me mijn tranen bedwingen, me volkomen beheerschen. Die behandeling was zeer zeker goed bedoeld door Moeder en ze is ook wel juist als stelregel, maar men moet daarbij nauwkeurig nagaan, ja er voor waken, dat men de kracht van het kind niet overschat. Ook hier had moeten gelden, als bij elke opvoedendc behandeling: „altijd genoeg, maar nooit te veel.” Gelukkig bracht de volgende gebeurtenis spoedig gehcele genezing.

Vader had door zijn drukken werkkring voor het eerebaantje — Geneesheer van de Weesinrich-ting — moeten bedanken, maar hij had zich gaarne beschikbaar gesteld, om bij ontstentenis van den aangestelden Medicus of in noodgeval dienst te doen. Daardoor was hij al vast ’s zomers vier weken diens plaatsvervanger.

Juist was kort geleden, aller meisjes lieveling, het schattige Riekje Karper van een ernstige longontsteking genezen na door vader behandeld te zijn. Met toestemming van de Weesmoeder, hadden alle meisjes naar krachten wat geofferd, om het herstel van haar lief zusje te vieren. Toen dit een van de dames regentessen ter oore was gekomen, schonk ze een meer toereikende gift voor het doel en nu zou het een echte partij worden. Mej. Z. had Vader gevraagd of hij zijn kinderen ook wilde laten meedoen, ze vond dat ons toch wel wat van de pret toekwam.

De oudste drie meisjes gingen er heen, ik met