Jeugdherinneringen

MARIETJE

gaan voorlezen en verhaaltjes vertellen. Zij mocht niet spreken. Dan waren het mijn mooiste speelgoed en mijn liefste boeken, die ik haar offerde. Toch zag ik wel heel goed, dat Marietje al zwakker en zwakker werd. Elk kuchje, dat ze uitstootte, stak me in het hart. Ze bleef nu tijdens mijn bezoek altijd in het kussen liggen, terwijl men haar vroeger daartoe had moeten dwingen. Ik vertelde haar sprookjes uit het tooverland, met hetzelfde entrain, waarmede Vader ze mij Vrijdagsavonds verteld had, toen ik nog zoo klein was als Marietje. Haar warm handje liet dan mijn hand niet meer los en met aanwending van alle kracht omklemde ze deze al steviger, naar mate het uur van mijn heengaan naderde. Dan zong ik haar heel zacht een liedje voor, waarbij ze meestal insluimcrde en daarna ging ik stilletjes weg. Eens toen ik van het tragische zeemansliedje ,,dc drie ruitertjes” — dat ons werkmeisje altijd zoo smartvol voordroeg — de slotregels neuriede:

,,En toen ze bij het fonteintje kwam"

,,Toen vond ze haar zoetelief dood"

,,Zij was verslagen en hij was. . .

keek ik plotseling op het slapende, uitgetccrdc lijke-kindje. Ook ik was verslagen. Ik durfde het woord „dood” niet meer uitspreken. Het greep me aan, als de profetie, dat ik Marietje gauw zou verliezen. Ik onderdrukte mijn snikken om haar niet te doen ontwaken, maar ik moest in de gang lang tot bedaren komen, eer ik op weg naar huis kon gaan. Ik verzweeg Moeder de zorgen, die ik om Marietje leed en de slapelooze nachten, die ik om haar doorbracht, uit vrees haar niet meer te mogen troosten. Ik hoopte telkens opnieuw, dat liefde en goede zorgen haar zouden doen genezen. Mijn sombere stemmingen waren immers zoo vaak daardoor ver-