Jeugdherinneringen

I07

eens het weêr afkoelen, zag Marietjc al bleeker en bleeker worden.... ik kon dien middag niet langer in het plantsoen blijven. Vier weken later op een grimmigen Octobermorgen mocht Marietjc niet medegaan, toen ik haar kwam halen. Mevrouw verzocht me, Vader — haar dokter — te vragen of hij Marictje dien dag zou willen bezoeken. Ze had den gcheclcn nacht droog gekucht, ’s Middags kwam Vader met een bedrukt gezicht van zijn praktijk thuis en vertelde aan Moeder, dat Marietjc een flinke bronchitis met hooge koorts had. ,,Ik maak me bezorgd om het stakkerdje”, liet hij er op volgen. Ik ontstelde daarvan zoo hevig, dat Vader onmiddellijk van toon veranderde en me voorloopig kalmeerde door met overtuiging te zeggen. ,,In zes weken is ze beter, maar dan moet ik haast zelf voor haar zorgen. Ze heeft een heel nauwkeurige behandeling noodig.” „Paatje, Paatje en ik mag u helpen”, klampte ik me aan hem vast. Ik geloofde altijd zoo innig in Vader’s woorden. Wetende door ervaring, dat niets den hartstocht meer doet verzwakken, dan verwijdering van de aanleiding, liet Vader daarop gedecideerd volgen: „Je moogt die zes weken niet bij Marictje gaan spelen. Alleen volkomen lichamelijke en geestelijke rust kan de borst van het kindje sterker doen worden”. Van genezen sprak hij nu reeds niet meer. In angstige spanning verbeidde ik eiken middag zijn thuiskomst, om alles omtrent Marietjc te vernemen. En zooals ieder gelooft, wat hij gaarne wil, zag ik in elk vleugje van tijdelijke beterschap haar zeker te verwachten herstel. De hoest werd ook wat minder, maar het kindje bleef koortsig en de eetlust kwam niet weer. Omdat Marictje er letterlijk om smeekte, mocht ik, nadat ze eenige dagen koortsvrij was geweest en Vader werkelijk hoop op herstel kreeg, haar Zaterdagsmiddags nog wel eens