Jeugdherinneringen

105

oogjes, haar doorschijnend gezichtje, magere armpjes en beentjes en zoo beeldige, fantastische, blonde krullende haren. Ik voelde, dat Marietje de groote toewijding miste, waaraan ze behoefte had. Ik gaf ze haar als de zuiver liefhebbende, die in haar vreugde mijn bevrediging vond.

Ik tobde over Marietje en nam al meer en meer de zorgen van Sophic over. Ook ons physick — S. was vlug en lenig, ik voor mijn leeftijd buitengewoon gezet —, leidde nu eenmaal tot die schikking. De eerste dagen van Marietje’s schoolgaan liep ik als gewoonlijk Sophie tegemoet tot den hoek van onze straat, waarop de hare dwars uitkwam. Daarna ging ik steeds vroeger op weg om Marietje te naderen. Na zes weken haalde ik haar ’s morgens van huis. „Pas je goed op Marietje”, wenkte Mevrouw toch even, en dan klonk tot Moeders geruststelling, „ik ga immers met Eetje”, zoo innig vertrouwend, dat ik Marietje al meer en meer als een kostbaar bezit ging voelen, waarvoor ik verantwoordelijk was. Wanneer ze midden op den weg soms, mijn hand kuste, die voor haar, „Veiligheid” beteekende, zwol mijn hart van vreugde. De schoolkinderen wilden ook gaarne met me spelen

—    ik had tot nu toe gezellig meêgedaan — en stonden mijn afzondering niet straffeloos toe. De jongens hoonden: „Grootmoeder! met Marietje”. De meisjes sarden: „Marietje! met haar Kindcrjuf”. Ik zette door. Mijn liefde overwon eiken tegenstand. Ze ging zelfs zoover, dat ik Marietje boven de kinderen wilde verheffen. Ze werd nu een Fransch prinsesje, en ik haar gouvernante. Het tengere kindje, dat altijd soepele kleertjes droeg om zich gemakkelijk te kunnen bewegen hielp me bij mijn fantasie. Ik leerde heelc lesjes uit „Manuel”

—    ons Fransch leerboekje — uit het hoofd en ratelde die langs den weg aldoor op, terwijl ik tel-