Jeugdherinneringen

maakt, dat het lezen ondanks de groote inspanning geheel onmogelijk werd. Dit herinnerde me er plotseling aan, dat de tijd van de avondboterham al lang verstreken was. Het gaf niet of ik me in het zweet liep, dat ons hartelijk dienstmeisje zoo lang mogclijk treuzelde met het dekken van de tafel, ik kwam te laat. Daarvoor was Moeder onverbiddelijk. Haar vergoelijkend lachen terwijl ze zei ,,je moet toch vóór alles op tijd zijn”, nadat ze door ondervraging vernomen had, dat ik den tijd vergeten had, doordat ik zoo verdiept in het lezen was geweest deed me meer pijn, dan een flinke kastijding. Ik verdiende haar goedheid niet. De sterke emotie, de angst om het te bekennen won het van mijn eerlijkheid. Ik had daardoor de zaak niet in het ware licht gesteld.

Die streek heeft me voor een poosje van mijn zoldcrsche leeswoede genezen. Een dergelijke periode duurt kort bij het kind. Ik had helaas de verboden vrucht geproefd en ze had zoo heerlijk gesmaakt. Binnen korten tijd heb ik de overige vijf en dertig afleveringen doorgewerkt, het zondigen dat ik deed, ging ik daarbij al minder voelen. Ook daarin kun je routine krijgen.

Ik ben blijven ongehoorzaam zijn en heb vele dingen gelezen, die lang niet voor mijn leeftijd geschikt waren, al was het dan geen onzedelijkc lectuur.

Kinderen heel veel vrijheid geven ? Zeker ze moeten zelfstandig worden. Die vrijheid moet echter alleen in hunne oogen bestaan. Laten Ouders en Opvoeders, zoo het kan, ze nimmer, en wanneer het moet althans zoo min mogelijk, uit het oog verliezen. En vooral steeds met hun innigste wezen in aanraking blijven. Nog zeer velen zondigen daartegen.