In de Gouden Klok

82    IN DE GOUDEN KLOK.

Vader had redenaar moeten worden, besloot Santje bij zichzelf. Ze wist niet heel zeker of ״redenaar" wel een vak was ...

Het rijtuig kwam eindelijk weer voor, waar Santje met een troepje meisjes ingeperst werd. Rom, rom, daar ging het. Er waren heel wat gilletjes, en er werd geproest, en toen ze langs het grachtje reden, riep Fietje: ״Ik geloof dat de koetsier dronken is, we rijden in het water!"

Maar de koetsier was heelemaal niet dronken, zooals later bleek; het was een brave, oude man, en hij leverde zijn bewegelijke vrachtjes trouw aan hun verschillende adressen af.

Nannie had het bed in zijn volle breedte in beslag ge-nomen; het was een zware arbeid, haar naar dat deel van het ledikant terug te werken, dat haar van rechts-wege toekwam. Maar eindelijk vond San toch een plaatsje, waar zij haar moede leden in vrede uitstrekken kon.

Toen zij weer bij haar positieven kwam, — dat was zoo ongeveer tegen den volgenden middag, — voelde zij zich verplicht, om het brave Nannie, dat zooveel gemist had, mededeeling te doen en verslag uit te brengen van alle wonderen, die zij beleefd had. Zij verlangde ook erg om alles te vertellen, en zoo overstelpte zij Nannie met een vloed van woorden ...

Maar Nannie keek haar bevreemd aan; zij had zelf in dien tijd alweer zooveel beleefd, dat zij het heele Santje met haar bruiloft haast vergeten was.

En midden in Santjes geestdriftige verhalen, waar zij maar met een half oor naar luisterde, zei zij ineens: ״Die Neeltje, zeg, dat is toch zóó een valsch nest, moet je hooren wat ze nóu weer gedaan heeft...!"