In de Gouden Klok

NOGEENS DE OUDE BANK.    201

Wat waren zij vaak door den tuin gehold, om dan weer doodstil te staan, in bewondering gebogen over een klein beestje, of achter een poes aan te sluipen, of een bloeme-tje uit te graven, of te speuren naar een egel... Ge-lachen hadden zij en gezongen en muziek gemaakt en dwaas gedaan en gekke woordjes gezegd, die zij alleen verstonden... En in de hei hadden zij gelegen en zoo heerlijk, vertrouwelijk samen gepraat, en gedroomd, van wonderlijke dingen, en genoten van mooie boeken... Al-les leek heerlijk, alles leek mooi, nu je erop terugzag, en dan waren er nog de vriendinnetjes geweest... En wat n Paps had zij! Niet zoo'n saaie, maar een gezellige, zoo een waar je aan trekken en duwen en mee vechten kon, hij droeg een bloem in zijn knoopsgat, al was dat eiken dag een zorg voor Elly, die hem dadelijk de bloem afnam als hij 's middags thuiskwam, om ze gauw in een glas water te zetten, het arme ding, dat den heelen dag op die jas had gezeten! En hij was ook weleens in een boom ge-klommen, haar vader, en hij kon dansen, net als die vader in het verhaal, als je de Turksche Marsch van Mozart speelde, en hij kon een vuurwerk en een spoor-trein nadoen. En je ging met hem fietsen, en dan kon je zoo prettig samen praten, als goede kameraads, en soms ging je in een café-tje zitten, ergens buiten in de wijde, wijde wereld en je nam een glas limonade en de dag was mooi...

Ja, het was alles wel heerlijk, ze had het goed gehad, ze wist het nu wel, ze was rijk geweest, rijk, zooals die moeder in het verhaal het bedoelde... Ze stond op, en zag om zich heen. Haar moeder was naar binnen gegaan. Er was zooiets stils in de lucht. De lijsterbessen in den tuin van mijnheer Meerhuizen stonden rijp en fel oranje-rood, in trossen tegen het teere blauw, de herfstasters en de dahlia’s bloeiden... Straks zou zij weer beginnen, met