In de Gouden Klok

HET HOKJE IN DE HERSENS.    113

werk, een tapijt dat af moest, en Jaantje de werkster was er, voor wie men ook altijd extra koken en kopjes thee en koffie verzorgen moest; en al die katten wriemelden om haar heen... De oude poes dronk zich dik aan melk, het kostte al maar geld, en Moeder had al ’n paar keer gezegd: er moet een tehuis voor ze gezocht worden, zóó gaat het niet! Maar niemand had nog een tehuis voor ze gevonden, de menschen waren zoo happig niet op katten...

En toen Moeder nu ook nog zware hoofdpijn kreeg, had Jaantje de werkster gezegd: ״waarom doet u die katten ook niet weg? Gooit ze toch in 't water!”

״Dat gaat niet,” zei Moeder, ״^,t zou voor 't oude beest zoo erg zijn, en de kinderen zouden ook...”

״Voordat de kinderen thuis zijn is 't al gebeurd!" zei Jaan. ״Ik wil 't wel voor u doen. De Amstel is dichtbij, 't Is veel barmhartiger om 't maar ineens te doen, vóór die ouwe kat er te veel aan gaat hechten; en voor de beestjes-zelf is 't ook barmhartiger, dan te wachten tot ze zoo groot zijn. U had 't dadelijk moeten doen, toen ze geboren waren."

״Tja, dat is nu te laat,” zei Moeder, 't Ongeluk wou, dat Vader op een verre boodschap was, anders had die haar nog eens kunnen helpen en steunen. En er kwam al maar volk in den winkel, dat te woord gestaan moest worden...

Eindelijk moest Moeder gaan liggen, ze kon het niet meer uithouden.

Jaantje, die een goed, trouw hart had, gaf haar een natten doek om 't hoofd, en de katten nam zij mee naar voor.

״Ik ga effen zeep halen," zei ze.

Maar eenmaal buiten, nam zij in plaats van het zeep-bakje de vier kleine katjes, deed ze in haar schort, en ging er vlug mee de deur uit. De beestjes wriemelden en piepten in haar schoot, en wat verdrietig was: de oude

In de Gouden Klok.    8