Jacob Hiegentlich

men neemt de ruwe stof over of de omraming. Hier geschiedt ’t dat de superieure de vorm van den mindere adopteert, zo deed Hugo bij Eugène Sue. Citeren we Thibaudet: Toute imitation féconde est une imitation superficielle, Pimitation d’une forme, d*un dehors, oü Pinvention met un dedans. Zo past Proust b.v. de bekende truc van misverstand toe (twee personen menen over ⁹1 zelfde te spreken en hebben ⁹t over iets anders), dat bij Molière onweerstaanbaar komiek aandoet en in onze Warenar evenzeer als bij Scholem Aleichem en vele anderen voorkomt; maar de manier waarop Proust het maniertje (want iets beters is ⁹t niet) aanwendt, geeft zijn Charlus verrassend relief. Maar wie weet of wie kan ⁹t wat schelen, of dusdanige situaties zich voor ⁹t eerst ( ?) bij Plau-tus voordoen ? Nog hachelijker is het iemand te beschuldigen van terminologieën-ontvreemding: de auctor principalis is nimmer na te gaan en bovendien bestaat het spel der filosofen voor *n groot deel er uit om voor oude begrippen nieuwe namen te bedenken of ’n bekende naam in ’n speciale richting te differentiëren zodat het den verbluften lezer voorkomt, dat er ⁹n nieuw begrip is ontdekt. Er zijn schrijvende tijdgenoten die Freud of m.m. Proust en Joyce ternauwernood kennen en desondanks van hun arbeid onbewust profiteren. Maar ook die vernieuwers en initiatiefnemers dankten oneindig veel aan minder bekenden en somtijds vergetenen. Geen Joyce echter roept:,,Houdt den dief⁹⁹ omdat hij de betrekkelijkheid van het oorspronkelijke en de beperktheid van de variaties op het thema: honger en liefde onderkent, hij die als Proust zich verwaardigde met zorg andere auteurs te imiteren, te pasticheren. Bij ⁹n detectiveroman is de intrigue meestal alles en nu onlangs bij ⁹n dergelijke publicatie een