Jacob Hiegentlich

auteurs dramatiques de tous les pays depuis les plus renommés dans les anciens jusqu* à Sardou, manquent d’imagination et créent d’après les autres. C’est chez nous l’incomparable Molière et Dieu sait que presque tout son théâtre, ses scènes célèbres, ses mots que tout le monde a dans la mémoire, c’est presque toujours un vol, vol dont les critiques lui font un mérite, mais moi non. Eh bien, Shakespeare, qui est un autre monsieur, lui aussi hélas! c’est des vieux bouquins qu’il tire ses personnages et malgré toute la sauce de génie qu’il y met, je le répète, ça m’embête, et je trouve qu’on est plus grand homme quand on tire ses créations de sa propre cervelle.” Ziehier de meest trieste zelfoverschatting. Goncourt was er op uit dagelijks diefstal te plegen (om zijn eigen Franse zindelijkheidsterminologie te gebruiken) op het dagelijkse leven, de oorspronkelijkheid van Shakespeare — un autre monsieur! — die inderdaad zijn intrigues aan „vieux bouquins” ontleende, ontgaat hem jammerlijk. Wat trekt men uit zijn „propre cervelle”, wat er niet tevoren is ingekomen? Onze familiaal geërfde kwaliteiten zijn gesanc-tionneerd, echter niet altoos de invloed van geestelijke voorzaten en tijdgenoten. Men constateert bij ’n auteur veel voorkomende uitingen van bewondering voor ’n ander en denkt: kip, ik heb je ; bij den argelozen bewonderaar wordt ’n afhankelijkheid geconstrueerd van den bewonderden meester, indien hij niet al lukraak van navolging wordt beticht. Waar men minder oppervlakkig te werk gaat, worden angstvallig invloeden vastgelegd, die den een niet worden aangerekend en die bij den ander dienen om het eind van zijn literaire carrière te verhaasten. Wat men bij den een brutale navolging heet, wordt bij den ander, con sordino, affiniteit genoemd, men