Gisteren komt nooit weerom ...

Lord Drol 159

die huilend oversloeg van teleurstelling:

'Jij wil... sterven... sterven in Eva's armen? Jij... Lord Drol... vuile stinkende drol.'

De onmaatschappelijkheid is zeer genoeglijk, maar ze moest op de duur niet zo eentonig worden. Na een jaartje begon het gezelschap mij te vervelen. Zelfs Jan merkte het.

'In je hart ben je toch eigenlijk altijd een tevreden burgermannetje gebleven.'

Nebbisj, ik tevreden? Ik liep al die tijd werkloos.

Ik dacht:

'Wat moet ik hier eigenlijk? Ze praten wel veel, die anarchisten, maar ze zeggen zo weinig. En als 't puntje bij 't paaltje komt, wat doen ze dan? Ook niks!'

Maar ik vergiste me. Ze deden wel wat, en of! Goeie kennissen van 'Marianne' gingen zich aan ongewone hobby's te buiten. Een paar anarchistische vrinden van me slopen 's nachts naar het Kruithuis aan de Haarlemmerweg en staken de lont aan. De lont ging uit, maar zij werden gepikt en belandden voor een jaar of vier in het schuurtje. Meer mensen uit de vrije wereld moesten bij meneertje in het strafbankje zitten. Verwekkers van opstootjes. Dienstweigeraars vooral. Een principiële pacifist weigerde elk voedsel. Zonder beraad kwamen we tot de slotsom, dat Herman Groenendaals honger slechts was te stillen met relletjes en knokpartijtjes tegen de politie. Wij zwaaiden met rubberslangen, gevuld met lood; de dienders hakten er met de blanke lat op in. Spiegelruiten bezweken onder de kracht van onze overtuiging. Meer vrijheidshelden werden aan de circulatie onttrokken. Voor mij persoonlijk had deze vrijheid reeds lang opgehouden leuk te zijn. Mariannes losbandigheid was zeer bevorderlijk voor de groei van mijn gezond verstand.

Bovendien kreeg ik werk. Eindelijk! Ik ging voor mijn doen zelfs een aardig weekcentje beuren. Ik ervoer in de praktijk, dat de oude heer Marx en zijn profeet Sam de Wolff gelijk hadden, toen ze leraarden, dat het maatschappelijk-zijn de geest bepaalt. Mijn geest was opeens veel minder tot avonturen geneigd. Ik dwaalde allengs terug naar de oude club van Sam. Niet dat ik daar ooit formeel voor had bedankt, stel je voor. De ene avond had ik bij Sam gezeten, de andere avond bij Jan in de Peperstraat. Om en om. Het bekorende van mijn onmaatschappelijkheid was juist geweest, dat ik tot twee werelden kon behoren. Als je nog