Gisteren komt nooit weerom ...

54 Gis teren komt nooit weerom...

burg, Wïttenburg en Oostenburg. De Amsterdammers noemen die buurt de Eilanden. De Eilanders hoeven maar een paar bruggen op te halen en ze zitten in een onneembare vesting, achter brede slotgrachten.

Van onze club is Jan de enige volwassene, naar leeftijd gerekend. Geen onzer zal ooit in aanmerking komen voor het erelidmaatschap van de Tuchtunie. We doen juist alles om zelfs de geringste kans op die onderscheiding te ontlopen.

Met kleding, woordkeus en publiek gedrag protesteren wij onophoudelijk tegen de burgerlijkheid. We willen niet anders zijn dan onmaatschappelijk. We zijn ontkenners uit beginsel. Het eerste, dat wij met onze negatie van al het bestaande zullen verbrijzelen, zijn de drie k 's : Kapitaal, Kroeg en Kerk.

De kern van onze protesthouding is onze afkeer van elk gezag. We puberen dapper tegen elke politieagent, want het Dienderdom is onze natuurlijke vijand. We zijn onverzoenlijke antimilitaristen. Onze pacifistische gezindheid uiten we in een demonstratieve afkeer van elke soldaat persoonlijk, om het even of hij milicien is, of een kuchbokser.

In onze antipathie betrekken we bij voorkeur het meisje, met wie de militair gearmd loopt. Als het een knap meisje is, kent ons antimilitaris-me geen grenzen meer.

De groep 'Marianne' is een ideale mensengemeenschap in het klein, want waar geen orde heerst, kan nooit wanorde ontstaan. Het loopt dus nooit spaak als we bij elkaar zitten. Er zijn een paar nageljongens van de scheepsbouw; ze komen slechts nu en dan. Een van de leden is rateljon-gen bij de Gemeentereiniging. Drie werken in de haven. Die ploeteren heel kapitalistisch voor hun broodje. Sommigen lopen in de steun. Een buitenbeentje zoals ik neemt zijn kuchie van huis mee.

Tot de lui, die over eigen inkomsten beschikken, behoort Dirk van Heusden. Hij is zo mager, dat hij een driedubbele salto kan maken in een Haarlemmerolieflesje. Als je hem aankijkt, zie je eerst een indrukwekkende adamsappel en daarna een paar bolle kikkerogen, die glimmen als de lenzen van een vuurtoren. De goeierd laat zich door iedereen van alles wijsmaken, maar het diepst komt hij onder de indruk van zichzelf. De dokter (beweert hij) heeft hem eens gezegd, dat hij nogal zwak-j es van constitutie is. Sindsdien verbeeldt Dirk zich, dat hij elke week aan een andere ongeneeslijke ziekte lijdt. Als je hem pas kent, huil je bloedige tranen wanneer hij zijn lijstje van kwalen opzegt. Maar je went er gauw aan.