Gisteren komt nooit weerom ...

Lord Drol

Eris één lege plek in de vale huizenrij van het Waterlooplein.Als ik daar langsloop, grijpt het heimwee me in de lurven. Hier ligt een stuk van mijn jeugd. Ik was toen een bloedjonge snotbengel met evenveel puistjes als idealen. Met niemand was ik het eens en het minst met mijzelf. Zonder welk verheven doel zou ik besluiten niet meer verder te kunnen leven? Socialist? Anarchist?Astroloog? Spiritist? Keus genoeg. Ik kon de maatschappij radicaal gaan veranderen. Het seksuele leven van de mens moest hoognodig reiner worden. Of ik kon het drankkapitaal gaan vermorzelen bijvoorbeeld. In die dagen verkroop Amsterdam van ondernemende idealisten, zoals ik.

Op het Waterlooplein, waar nu die lege plek is, stond een huis en op de eerste verdieping was een zaal uitgeruimd, waar tweehonderd jongens en meisjes vierentwintig uur per etmaal luidruchtig met elkander van mening konden verschillen.

Op de hoge daklijst stond met krulletters geschilderd: 'De Hereeniging'

Nooit droeg een huis een ontoepasselijker naam. Het schone woord vermocht trouwens niet de minste indruk op de bezoekers te maken;wie heeft er een stijve nek voor over om zó hoog een zó gek woord te lezen? De officiële naam daarentegen was duidelijk leesbaar op het bord aan de deur:

maison waterloo gelegenheid voor vergaderingen zalen voor bruiloften en partijen

De Hereeniging of de Slag bij Waterloo. Wij in onze jaren kozen het gevecht, al zongen we ook, dat we de kazernes zouden slopen, de sabels over de knie zouden breken en de regimenten uiteen zouden jagen.

Juist omdat in de wrakke aardappelenbak geen blind paard brokken kon maken, was die zaal uitnemend geschikt voor de vele organisaties, die de we