Gisteren komt nooit weerom ...

24 Gis teren komt nooit weerom...

plicht gevoelde niet te laten merken, dat het water alleen de buitenkant van zijn veertjes bevochtigde, klopte hij Izak bemoedigend op de schouders.

'Mooi bedacht, jongen, heel mooi. Maar... wat heeft dat verhaal van die mannetjes en hun werelden nu in vredesnaam te maken met een kalender?'

'Nou,' zei Izak ongeduldig, 'dat is nogal duidelijk. Het is met de dagen net als met die plaatjes. Je moet alle dagen bij elkaar zien, net als de sjofar in de wolk doet.'

Meester Veldhuizen zei geestdriftig, dat hij nu pas begreep wat Izak bedoelde, maar het enige, dat werkelijk tot hem doordrong was de wens om eens met de ouders van dit zonderlinge manneke te praten.

Omdat meester Veldhuizen wist, dat de joodse jongentjes van zijn klas op woensdagmiddag in het godsdienstschooltje met kennis en godsvrucht werden doorkneed - stapte hij juist op die tijd naar het Waterlooplein. Vranja was thuis. Ze had voor meester Veldhuizen slechts weinig geduld, maar toen ze, na vele interrupties harerzijds, eindelijk het gehele verhaal van de kalender en de rassjesjonekaart had aangehoord, zei ze:

'In de Banaat worden de kinderen geboren met oude koppen. Ik heb jongetjes van twaalf jaar aan de rebbe vragen horen stellen, waarop een geleerde niet had kunnen antwoorden, laat staan de rebbe.'

'Voor Nederland is het wel abnormaal.'

'Nou ik u toch spreek,' zei Vranja, 'hoe leert Izak?'

'Middelmatig. Niet goed en niet slecht. Maar hij zit te veel in zichzelf te piekeren.'

'Zou u denken, dat iemand geld zou willen geven om Izak te laten dóórleren?'

'Valt nu nog moeilijk te zeggen. Het kind is pas een jaar of elf. Later misschien... maar dan zullen zijn cijfers moeten verbeteren.'

Toen Vranja teleurgesteld keek, haastte meester Veldhuizen zich eraan toe te voegen:

'Maar een jongen met zoveel ernst... ik ben er zeker van dat die later zijn weg wel zal vinden. Als hij een positie krijgt, die bij hem past... kan hij het beslist nog wel ver brengen.'

'Dat knoop ik in mijn oor,' zei Vranja, 'welbedankt voor het bezoek, meester.'

Alle kinderen dromen. In dit opzicht was Izak geen uitzondering. Wel