Gisteren komt nooit weerom ...

Tante Pessie-met-de-prijs-d 'rbij

Toen ome Zelik met zijn eenennegentigste verjaardag werd gefeliciteerd, zei hij: 'Nou sta ik eigenlijk niet meer op de kienblaadjes.'

De kaarten, waarop de cijfers van het kienspel vermeld zijn, geven namelijk geen hoger getal dan negentig aan. Daarom heet nummertje 90 in de code van de ware kienspelers: de oude man.

Als ome Zelik deze woorden had gesproken zette hij zijn Rotterdammerpetje een tikje steviger op zijn kale hoofd.

Zei hij:

'Maar al sta ik dan eigenlijk niet meer op de kienblaadjes, toch roepen ze me op altijd als ze bij nummertje 47 zijn.'

Sinds eeuwen heet nummertje 47 in de code van het kienspel: Zelik ufs 'nfeerd. Zelik auf seinem Pferde. Zelik op zijn paard.

Nu is die Zelik van nummertje 47 beslist nooit ome Zelik geweest. Zelik ufs'n feerd is gewoonweg een klanknabootsing van 'zeven en veert', zijnde de gemakkelijke afkorting van zevenenveertig.

Maar o wee, wanneer iemand deze tegenwerping hardop dorst uitspreken in het bijzijn van ome Zelik.

'Zal ik u nou eens gauw vertellen waar Zelikufs' nfeerd vandaan komt? Dat raadt u in geen duizend jaar. Van mij! Jawel zeker van mij! En van niemand anders! Het was dan vroeger jaren zo gelegen, dat je vooraan in de Houttuin een grote loods had, en in die loods was de zaak van Bremer de kolen- en hokkenbaas. Nou, die kolenbaas had een paard en kar, en dat paard was een spierwitte schimmel. Op de een of andere manier vond ik dat altijd een mesjogge gezicht. Die zwarte kerels met hun gonje zakken, zwart van het kolengruis, over hun hoofd en nek, en die smerige kar en daarvoor dat paard, wit als melk en elke dag stond dat prachtige beest van top tot teen geschuurd in het lamoen, spierwit. Op een nacht, heb ik, Zelik, dat witte paard met zeep uit die vuile stal gehaald. Waarom? Daarom! Gewoon zonder reden. Alles hoeft toch geen reden te hebben. Ik kon dat zwart en dat wit niet langer voor mijn ogen