97 Gis teren komt nooit weerom...
Jacob kleurde alsof hij zich schaamde. Voor een korte seconde meende ik in zijn ogen de onrust te zien wijken. Hoe het kwam weet ik zelf niet, maar ik voelde opeens een brok van ontroering in mijn keel.
'Weet je nog Jacob,' zei ik schor, 'hoe je bij ons thuis aan tafel kwam mee-eten. Ik herinner het me als de dag van gisteren.' Maar hij zei ruw en kortaf: 'Gisteren komt nooit weerom...'