Hun lach klinkt van zo ver ...

Hij vermeldt het artikel 'benen' slechts zelden. In de eerste plaats brengen beenderen niets op, omdat de lijmfabrieken hoe langer hoe meer kunstlijm maken, bovendien stinken benen een betere zaak waardig en tenslotte trekken ze een optocht van vliegen aan, die de kar begeleidt van straat tot straat, van wijk tot wijk, de hele lange dag door.

Zegt de voddeman:

'Vóór half elf verdien je geen cent in de beste haven niet.' De haven is zijn vaknaam voor: wijk.

Tegen vier uur is voor hem de dag van venten ten einde. Dan komen de kinderen uit school. De moedertjes hebben het te druk. Bovendien hoeft het grut niet te weten, dat moeder de oude schoenen van vader heeft verkwanseld. Kleine potjes met zulke oren en zulke monden. Vader heeft die oude schoenen weliswaar al in geen jaren gedragen, maar hoe gaan die dingen ? Zodra hij van de kinderen hoort, dat moeder ze heeft verruild voor centjes, gaat hij zijn trappertjes missen. Tegen vier uur moet de voddeman trouwens op het Waterlooplein bij de Blauwbrug zijn. Daar is: de beurs. Kledingstukken, die door mensen zijn afgedankt, kunnen voor andere mensen een geschenk uit de tweedehandshemel betekenen. Van één afgedragen jurk zijn licht twee kinderjurkjes te prutsen. Daar schuilt een stukje van de verdienste voor de voddeman. En dan zijn er de opkopers. Op hen steunt eigenlijk de hele handel. Zij lopen met een tiet bankbiljetten rond. Ze kopen links en rechts. Oude meubelen. Oude kleren, die zelfs bij de armste huismoeders niet in tel zijn. Alles en alles! 'Waarom koop je die rotzooi, baas ?' 'Ik weet er misschien nog wel een gaatje voor.'

124