Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

zijn gebeurd om Bill Logan naar het aas te lokken. Het was Don Ferrares, die enkele weken later een zekere Grilly bij mij introduceerde. Ik vermoedde wel, dat er tussen Don Ferrares en Grilly iets meer aan de hand was dan alleen platonische vriendschap, maar dat kon me niets schelen. De hoofdzaak was immers, dat het lokaas voor Bill Logan ze begeerlijk zou worden, dat hij contact met me zou zoeken.

Ik herinner me niet precies of het Don Ferrares of Grilly was, die het eerst de mogelijkheid van een geraffineerde smokkel van diamanten opperde; het doet er trouwens niet toe wie er mee voor de dag kwam. Hoofdzaak is, dat ik, nadat ik met de mannen van het F.B.I. had gesproken, op reis ging naar Amsterdam, het centrum van de diamanthandel. Daar zou ik misschien eerder iets van Bill Logan horen, want dat de schurk in Europa was, wist men met zekerheid, maar waar hij zich verborg, was de politie een volkomen raadsel. Voor alle zekerheid kreeg ik van het F.B.I. een extra mannetje mee, een zekere Dick Dolittle. We namen onze intrek in het Amstelhotel.

Toen we een week in Amsterdam zaten, kwam Don Ferrares me opgewonden vertellen, dat hij benaderd was door een zekere Grijze Jaap, met wie hij toevallig in contact was gekomen en die heel voorzichtig had laten doorschemeren, dat hij mensen wist, die veel geld betaalden voor het transport van grote partijen diamant naar Amerika zonder dat de douane van dat transport op de hoogte was. Hij vroeg of ik ervoor voelde met die Grijze Jaap in zee te gaan. Ik hield me een beetje onverschillig, want het was mij in het geheel niet om

181