Ik lijk op 't lijk (roman, onder pseudoniem Richard Perridon)

op. Opeens sta ik voor the Green Parrot. Dat is zeker de macht der gewoonte. Laat ik maar weer eens naar binnen gaan.

De baas zit achter de toonbank, alsof hij sinds gisteren niet weg is geweest.

Waarom zou ik hem niet in vertrouwen nemen? Twee weten meer dan één. Te vertrouwen is hij wel. Hij is een geldwolf, dat weet ik uit ervaring, maar hij zal je nooit een mes in je rug steken.

Zal ik het doen?

״Baas, moet je eens horen. Kunnen we in de achterkamer een uurtje rustig praten? Ik heb je een hele massa te vertellen."

Eindelijk ben ik klaar met mijn verhaal. Ik heb geprobeerd niets over te slaan en niets te vergeten.

Ademloos heeft de baas zitten luisteren.

״Nou, Tony, ik moet zeggen, zoiets heb ik nog nooit gehoord. Dat is een bloedlinke affaire. In Amerika is het misschien niks bijzonders, maar zoiets in Amsterdam .... nee, ik dacht dat ik alles wist wat er op de vlakte te koop is, maar je ziet het, een mens is nooit uitgestudeerd."

״Nee, baas, maar wat doen we, tenminste als je me helpen wilt?"

״Natuurlijk wil ik je helpen!"

״Wat doen we dan?"

״Ik geloof, dat ik een kunstje weet. Het is geen geheim, dat de Green Parrot achteruit boert. Sinds jij hier geen portier meer bent en sinds Molly niet meer komt om de klanten te animeren, zijn de ontvangsten van het buffet hard verminderd. Dat weet iedereen.

148