Een klein mannetje met een klein potloodje (40 jaar VARA)

citeiten van een bestuurder, die beslissingen lieemt in de beleidssfeer van de organisatie.

Wanneer men deze algemene achtergrond in gedachten houdt, krijgen, naar gehoopt wordt, de nu volgende beschrijvingen van de personen der dagelijkse leiding het voor een veelzijdige beoordeling gewenste reliëf.

j. b. broeksz (omroepsecretaris) Eind 1928 was het ledental van de vara nog niet bar groot, maar het werk van het secretariaat voor organisatie en programma's was al zo omvangrijk geworden, dat het zonder een echte chef de bureau niet meer ging. Onder de sollicitanten was een merkwaardige knaap. Met zijn brief had hij een aanbeveling meegestuurd van... de juffrouw die hem op de bewaarschool de eerste beginselen van fröbelen en liedjes zingen had bijgebracht. Die juffrouw heette Jet Bon en ze had al enkele malen voor de microfoon van de vara gedeclameerd. Men kende haar dus bij de vara. Vermoedelijk had de Solliciterende jongeman heel slim geredeneerd: brieven van lui die evenals ik, op h.b.s., kantoorervaring en praktijkdiploma's kunnen bogen - zulke brieven zal de vara wel bij de vleet ontvangen. Maar ik ben de enige met de unieke aanbeveling van mijn juf uit de kleuterklas; ze laten me vast komen, al is 't alleen maar uit nieuwsgierigheid en als ik eenmaal aan het woord ben, nou, knappe jongens, die me ddn onder tafel babbelen.

Dit slimme idee was kenmerkend voor de sollicitant. Hij heette Johannes Bartholomeus Broeksz. Zoon van een geheid rode diamantslijper in Amsterdam.

Op i januari 1929 trad hij in dienst van de vara. Hoofdtaak: chef de bureau. Het was in de jonge omroep toen zo gesteld, dat iedereen er nog een hele massa dingen bij deed, voor de pret. Jan Broeksz was tegelijkertijd chef de bureau en verslaggever, maar zijn stem en de microfoon konden niet zo goed met elkaar overweg. (Hij is ervan overtuigd, dat de microfoon niet deugde) Voor de rest... alles wat hij aanpakte, deed hij voortreffelijk. Meer besluiten van het dagelijks of het hoofdbestuur dan hij zich kan herinneren, heeft hij achter de schennen in doorslaggevende zin beïnvloed. Een type van een stilzitter is hij geenszins. Aan het vooral in socialistische kringen van de jaren dertig befaamde instituut van prof. R. Kuiper in Amsterdam volgde hij in de

110