Een klein mannetje met een klein potloodje (40 jaar VARA)

In de tien jaar van zijn voorzitterschap stonden veel vijanden de vara naar het leven. Ze maakten er zelfs geen geheim van, die tegenstanders, dat de vara kapot moest worden gemaakt, hoe eerder hoe liever, hoe sneller hoe beter.

Terwijl de vara een deel van haar aandacht concentreerde op het culturele werk, trok 'Arendje', zoals iedereen hem noemde, de vijand tègemoet.

Hij werd in Hoogeveen geboren, waar hij in 1901 onderwijzer werd. In 1914 werd hij onderwijzer in Zaandam. Zijn werk in de politieke partij van het democratische socialisme kwam daar tot volle ontplooiing. De vuurproef doorstond hij tijdens een grote staking van houtbewerkers in Zaandam. Hij stuurde de organisatie welker belangen hij in het oog moest houden, met grote omzichtigheid tussen alle klippen door. Tegelijkertijd het hij weinig kansen ongebruikt die de propaganda ten goede zouden kunnen komen. Jan Oudegeest vertegenwoordigde in die tijd het partijbestuur van de sdap in het hoofdbestuur van de vara. Hij had de bijzondere kwaliteiten van Arend de Vries in Zaandam van nabij kunnjn gadeslaan. Toen dan ook in de vara de functie van bezoldigd voorzitter werd geschapen, lag het voor de hand, dat de Zaandamse onderwijzer een goede kans maakte. Hij werd voorzitter En de onvermoeibare propagandist.

Er zijn in de tien jaren van zijn voorzitterschap zeer weinig avonden geweest, dat men hem thuis kon vinden. Er waren wel heel wat avonden, dat hij twee of meer spreekbeurten op één avond vervulde, pendelend van de ene plaats naar de andere En overdag zat hij ook niet stil. Hij bezat een grote populaire welsprekendheid. Van zijn eenvoudige persoonlijkheid ging een grote mensenliefde uit, die iedereen onderging Het was de tijd, dat de omroeppolitieke posities, voor iedereen duidelijk zichtbaar, afhankelijk waren van de sterkte der organisatie, van de invloed in het land, van 'de sfeer rondom de vara'. Dat is in 1965 nog steeds het geval, alleen het is niet voor iedereen even zichtbaar. Het fijne politiek-tactische werk kwam later, eigenlijk pas goed na de oorlog. Vóór 1940 was het vechten. Het vechtersbaasje Arend de Vries stond vooraan.

Tijdens de bezetting heeft hij een niet weg te praten beleidsfout gemaakt. De drang om koste wat het kost de organisatie intact te houden, had in zijn besluiten de overhand boven een verder reikende visie op de problemen die de bezetting stelde aan iedere organisatieman die

100