Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

En een jongen uit de klas zei:

״Kan die Witte Vleermuis niet de heele klas uit-noodigen? Dan kan de meester ook. Die Indianen zijn immers schatrijk?"

Daar ging de bel.

De jongens gingen de school binnen en toen ze allemaal in de bank zaten, kwam de meester binnen en zei:

„Ziezoo, jongens... de vacantie is nu weer achter den rug. Nu weer flink aanpakken. Wel wis en waaratje, daar zie ik zoo waar Karei en Edo en Max, hoe gaat het met de groote opperhoofden?"

„How," zei Karei.

De meester ging verder:

„En nu gaan jelui zeker als de gesmeerde maliemosterdpot Engelsch leeren... want als jelui het volgend jaar naar Amerika gaat, moet je toch minstens weten, hoe je een agent den weg moet vragen."

Daar hadden de jongens nog heelemaal niet aan gedacht, maar ze zeiden onmiddellijk:

„Natuurlijk meester... we moeten het in een jaar heelemaal kennen."

„Tjonge," zei de meester, „jelui bent heel wat van plan, maar enfin, laten we maar eens kijken wat jelui er van terecht brengt... Eh... kinderen, we beginnen vandaag met aardrijkskunde en wel met de landkaart van... nu, raad eens Karei."

„Amerika," zei Karei.

„Precies," zei de meester en hij haalde de kaart van Amerika voor den dag en wat hadden de kinderen een belangstelling voor al die plaatsen. Ze wisten direct waar New-York lag en waar Washington en toen de meester de Rocky Mountains aanwees, riepen ze allemaal:

„Daar wonen de Indianen."

De les was om voor ze het wisten.

182