Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

zullen komen om hun paarden vol te laden met goud en de roode mannen zullen verjaagd worden van hun gronden. Wij moeten den blanken den oorlog verklaren."

Zoo gebeurde het. Er kwam oorlog.

Het werd de wreedste oorlog, dien ik ooit heb meegemaakt.

Wij Indianen vochten om ons land, om ons recht en om ons leven. Maar wij hadden een vijand tegenover ons, die vele malen sterker was dan wij. Geweren hadden de Indianen ook bemachtigd en we leerden er goed mee schieten. Er zijn in dien strijd duizenden Indianen gevallen.

Twintig jaar lang duurde die oorlog van de Indianen tegen de blanken en de Indianen verloren den oorlog.

Niet omdat zij niet dapper waren, maar omdat de blanke mannen den Indianen leerden drinken van een drank, dien wij vuurwater noemen. Als ze dien drank hadden gedronken, wilden ze steeds meer hebben en dan werden ze vroolijk en daarna ziek. Maar denken konden ze niet meer en ten slotte kenden ze maar één verlangen: vuurwater. Zij liepen naar den vijand over voor een flesch vuurwater en ze wilden niet meer vechten als de blanken hun een slok beloofden.

Zoo werden de Indianen verjaagd van de eene vallei naar de andere. Duizenden en duizenden sneuvelden in den oorlog en ten slotte waren er nog maar zoo weinig over, dat de regeering heel veel soldaten zond met een generaal, die zei:

„Ophouden met vechten."

Nou, dat wilden de Indianen wel, maar ze wilden ook weer in het bezit komen van hun eigen grond.

Toen kwamen er nog meer mannen van de regeering en die gingen weer praten en ten slotte riepen die de opperhoofden van de blanken bij elkander en die van de Indianen en die moesten toen vrede sluiten.

160