Met de Trekpot op Avontuur (onder pseudoniem Onno Win)

nergens van. Hij maakte zijn kleeren wat in orde en zei:

״Willen we eens kijken waar de pomp is!"

״Goed," zeiden de anderen en toen gingen ze met hun vieren den wagen uit naar het groote woonwagenkamp.

Wel, je snapt, dat gaf daar een opschudding.

De eerste, die den jongen met dat rare gezicht opmerkte, was Zwartemes, de Indiaan. Hij grijnsde, maar had zijn gezicht prachtig in bedwang.

Maar een paar kleine Japansche jongetjes hadden schik voor tien. Luid lachend wezen ze naar Max en toen bleven ze achter hem aanloopen.

״Wat is er?" vroeg Max.

״Weet ik niet," zei Edo, ״ik versta geen Japansch, zie je!"

En toen kwamen er hoe langer hoe meer menschen. Mannen riepen elkaar en wezen op de jongens. Vrouwen bleven staan en het werd langzamerhand een heele volksverzameling. Maar Max wist nog altijd niet wat er eigenlijk aan de hand was. Zoo kwamen ze bij de pomp.

״Wasschen jongens!" commandeerde Karei, ״eerst Max!"

Max nam een stuk zeep en een paar handen vol water en begon te plassen, dat het een lieve lust was, maar dat maakte de zaak nog erger, want nu zag zijn heele gezicht rood en toen konden de jongens niet meer hun lachen inhouden. Ze rolden om en om van de pret.

Max merkte nu wel wat er gebeurd was, want zijn handen waren natuurlijk ook rood geworden van de schmink en hij was heel erg kwaad... maar daar kwam de directeur van het circus aanloopen. Die had van verre het standje gezien en kwam eens kijken wat er gebeurd was.

128