Jacobus Fredericus de Brie

krijgen van de uitvinding, vliegt het heele kippen־ hok tegen het gaas. Je kunt de menschen treiteren en judassen, je kunt hun belastingcenten ver don* keremanen, hun kinderen drillen en ringelooren in kazernes, hun sociale wetgeving verkrachten en saboteeren, ze zullen mokken; en: gedwee blijven. Maar als je aan hun radio komt, dan loopen ze aan! Binnen een minuut zijn ze dan witgloeiend.

Gladde bliksem, die John Masters om Frankrijk en Engeland en zichzelf met hem, Gutsberg, in één portiek te laten schuilen. Samen de uitvinding koopen en samen verdonkeremanen. Het spelletje leek in het begin aardiger, maar je kunt in den winter nu eenmaal niet in je badpak kuieren. Dan moet de omgedraaide nek van Amerika en Frank־ rijk nog maar even wachten. Gratie wordt niet verleend, de executie is alleen maar uitgesteld. Duitschland vreest den strijd niet, maar als het kan, vecht het liever nog wat later.

Herr Gutsberg wandelt nog steeds heen en weer in kamer 24 van het Imperial Hotel.

Alles zou zoo goed gegaan zijn, wanneer vannacht John Masters niet zou zijn vermoord.

Herr Gutsberg is bang!

Een moord, dat is: politie.

Dat is publiciteit.

Is geschrijf in kranten.

Gepraat in café's en treinen.

90