Jacobus Fredericus de Brie

nek is donkerrood; de oogen springen bijna uit het hoofd.

״Geef op dat patent, verdomde flesschentrek־ ker", grauwt hij.

De rug van Jacobus Fredericus springt opeens kaarsrecht. Flesschentrekker, verdomde flesschen־ trekker, en dat tegen hem, tegen hem, die nog geen spie ontvangen heeft. Wat verbeeldt zoo'n vet־ gevreten varken zich wel?

״Scheld je soort uit!" hijgt hij. Als die kwal niet gauw zijn snuit houdt, wordt het nog vechten.

Dat is de vonk in het kruithuis. Heeft zoo'n nakende vloo nog praats bovendien. De vuist van Herr Gutsberg valt zwaar op het tafeltje; het aschbakje springt ervan omhoog.

״Wel verdomme", buldert hij, ״denk je, dat je ons voor den gek kunt houden, volslagen idioot. Eerst heb je geprobeerd John Masters geld af te zetten en toen dat niet gauw genoeg ging, heb je

hem van kant gemaakt---- ja, schrik maar niet,

we weten er alles van. Even daarna heb jij dien knul daar in Zwijndrecht vermoord, de uitvinding gestolen, wie weet waar verborgen----"

Houd je nou bedaard, Jacobus Fredericus. Hij wil je op het open veld lokken, maar dat zal dezen keer niet gaan.

„En wat zou dat?" vraag Jacobus onnoozeltjes.

„Wat dat zou---- wat dat zou---- Jij zit hier

175