Jacobus Fredericus de Brie

de paardjes van de verkoopafdeelingen draven. Dat was een uitvinding, die paardjes.

Ze draven even vlug als de poilus draafden in 1914. Dat was bij Verdun. De dood had een ijzeren stolp over hen geplaatst. Daarin draafden ze nu, den eenen dag vooruit, den anderen weer terug. Groeven zich in loopgraven vast. Vochten wan־־ hopig om hun eigen leven: vochten om het leven van de grijze kerels aan den overkant. Die zaten onder dezelfde meedoogenlooze stolp gevangen.

Links, rechts in de loopgraaf had je de luister־ posten met hun wonderlijke kastjes: een bundeltje draad, een vierkant doosje. Meer was het niet. Maar in de koptelefoon hoorde je bekende, ver־ trouwde signaaltjes. Punten, strepen, punten.... dat waren de bevelen van het hoofdkwartier. Radio noemden ze die dingen. Een Italiaan, Mar־ coni, had ze uitgevonden. Ja, de wereld heeft veel te danken aan de uitvinders.

Knap, weergaloos knap is de mensch, al heeft hij nu al drie jaar vergeefs geprobeerd om de ijzeren stolp te breken, knap is hij: een doosje, een meter draad en hij telegrafeert met het hoofd־ kwartier. Alleen, je moet zoo voorzichtig met die dingen omspringen. Bij den minsten schok is de coherer ontregeld, kaduuk. Dan vloekt de marco־ nist, dan vloekt het hoofdkwartier, wat erger is.

133