Die-en-die is er nòg ...

eigenlijk doodeenvoudig. Er werd een ingewikkeld systeem van codering uitgedacht; en de codetekens zouden ornamenten, figuren, arabesken en tierelantijntjes zijn, die door de juffrouw in kantwerk zouden worden aangebracht.

Een half jaar later vestigde zich een Nederlander, geboren uit Duitse ouders, in Berlijn: een zekere Heinz Mueller. Dat was Zephyr. Samen met Frau Mueller leidde hij een rustig leventje. Eens in de zoveel weken ging Frau Mueller op reis naar Nederland om familieleden te bezoeken. Veel bagage had ze niet bij zich. Ze droeg een kanten onderjurk van vrij grof maaksel, maar dat was geen wonder want ze was een amatrice in de kunst van kantklossen. En de Fransen kregen hun berichten.

Dat spelletje is een maand of tien goed gegaan. Toen kreeg de Duitse contra-spionnage verdenking. Huiszoekingen volgden. Frau Mueller was toevallig juist in Nederland; die kwam niet terug. En Zephyr sprong in de buurt van de Duits-Nederlandse grens uit een rijdende trein, want een voorgevoel zei hem, dat ze aan het volgende station op hem stonden te wachten. Hij wilde proberen de paar kilometers tot aan de grens te voet af te leggen, en dan over een of ander sluip-paadje Nederland binnenwippen. Maar toen hij eenmaal op weg was, zag hij in de verte een twaalftal mannen aankomen. Ze liepen in een halve cirkel van ongeveer een kilometer lengte, elk een honderd meter van de ander af. Klopjacht. Op hem! Hij kon ze op de hei duidelijk zien aankomen. Hij zelf bevond zich toen vlakbij het einde van die cirkelvormige lijn. Toen hij mij dit avontuur vertelde, heeft hij ronduit

147