De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

missaris te spreken over die zaakwaarnemer Van Tricht en zijn papier met de handtekening voor vijf procent en de onkosten. De commissaris stelt hem gerust: ze hebben die Van Tricht al lang in de gaten. Zodra hij lastig gaat worden, pakken ze hem en stoppen hem in de cel. Natuurlijk praat de commissaris ook over de diefstal en dat de politie de dief wel te pakken zal krijgen en waarom gaat U niet open en eerlijk met de familie in de Markensteeg spreken, het zijn toch doodfatsoenlijke mensen, die niemand voor een koper halfje zullen bezwendelen, en zo zitten neef Gerrit en neef Simon weer bij ons op visite, omdat de politie dat heeft gezegd.

Dat hele verhaal komt er bij die twee zo oprecht en eerlijk uit dat grootmoeder opstaat en hun een hand geeft, gewoon oudejaarsavond, dan is alles vergeten en laten we elkaar maar als goede vrienden beschouwen en niet langer als vijanden tegenover elkander zitten. Het eerste wat we doen is elkaar een hand geven en een streep zetten onder alles wat gebeurd is, het tweede is dat neef Simon en neef Gerrit nu goed moeten weten dat we geen cent bezitten, alleen is er een telegram van Henri du Pont dat het kan vriezen of dooien en de politie weet wie de dader van de diefstal is.

Zegt neef Gerrit: 'Het enige wat wij weten is dat de ruzie in de familie is bijgelegd, en dat heeft de erfenis in elk geval veroorzaakt.'

Maar de erfenis heeft ook veroorzaakt dat Appie en Betje goede vrienden zijn geworden. Appie komt grootmoeder op straat tegen. Zij is de tweede aan wie hij vertelt dat hij en Betje over een maand gaan trouwen, de eerste is zijn eigen moeder. De hele steeg weet het nu binnen een halfuur, en er wordt een feestcommissie benoemd die de bruiloft moet voorbereiden, want zo gaat het altijd onder de lui die met stalletjes langs de kant staan. Jonas Slap, de barbier, is er de voorzitter van. Of eigenlijk is Jonas niet alleen de voorzitter, hij is in zijn eentje de hele feestcommissie

166