De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

een klein meisje van een jaar of acht bij ons boven. Juffrouw Van Bever is natuurlijk op bezoek gebleven. Oom Max is ook present. We zitten met ons tienen in het kleine kamertje. Het kleine meisje heet Gommetje, wat ik een rare naam vind. Neef Gerrit en zijn vrouw zeggen dat Gommetje hun dochter is en neef Simon en zijn echtgenote staan voor de juistheid van deze berichtgeving in. Zij hebben zelf geen kinderen, wat ze jammer vinden, want om de eerlijke waarheid te zeggen, ze willen er wel twaalf hebben.

Zegt Gommetje's moeder: 'Twaalf kinderen, als je die fatsoenlijk groot wil brengen, mag je wel miljonair zijn.' Na deze duidelijk toespeling wordt er ook verder openhartige taal gesproken. De Vlooienburgers willen weten hoe het nu eigenlijk met de erfenis staat. Grootmoeders ogen glinsteren van boosaardige pret, wanneer ze vertelt dat de kleine huiskamer van ons op de Nederlandse Bank hjkt, zo vaak wordt er over geld gesproken. De visite staart haar gefascineerd aan. Die denkt dat ze maar een greep behoeft te doen in de groflinnen zak die aan bandjes onder haar baaien rok hangt, en asjeblief hier is een miljoen gulden.

Juffrouw Van Bever, die opperbest begrijpt dat grootmoeder de familie alle vernederingen uit het verleden met rente op rente terugbetaalt, vraagt waarom de visite dat kleine kind, die Gommetje, heeft meegenomen. Het is al laat en zo'n schaap hoort toch eigenlijk op dit uur in haar bed. De lui van Vlooienburg kijken naar mij. Ze vinden dat Gommetje best met een jongetje van haar leeftijd kan spelen, al is het dan laat, morgen is er weer een dag en laten we de kinderen nu maar buiten de ruzies van de grote mensen houden.

Zegt grootmoeder zoetsappig: 'Welja, de kinderen kunnen met elkaar overweg, daar zit nog geen kwaad bij, misschien is de vriendschap wel een blijvertje en worden ze later man en vrouw. Zulke dingen weet een mens nooit vooruit en het spreekwoord zegt: geld trouwt geld.'

151