De wereld is rond, maar mijn zolen zijn plat

mer negen drie hoog stille weldoeners zijn. De buurt respecteert onze fijngevoeligheid, maar we merken wel dat men ons anders behandelt dan vroeger.

IV

EEN paar dagen later, als ik het goed heb op een zondagmorgen, komt Jokof de steeg inwandelen met naast zich een bleek en blond jongmens. Tussen hen in dragen ze samen een zwaar pak en als ze bij ons op drie hoog zijn aangeland, gaat het papier open en grootmoeder vraagt of ze misschien een uitleenbibliotheek willen beginnen. Wat moeten dan al die boeken? Wat moet dat bleke blonde jongmens, waarvan grootmoeder in de keuken tegen moeder zegt dat hij haar aan een glas karnemelk doet denken? Het glas karnemelk heet Henri du Pont en is student in de economie. Dat is nou de kennis van Jokof, die heeft vertaald wat er op dat ene document staat. Die boeken gaan allemaal over Nicaragua, asjeblieft, hij heeft met een potloodje een lijn getrokken over een stuk landkaart en alles wat binnen die potloodstreep ligt is van ons, het is een eiland, dat de naam draagt AN-TIGUAQUIVIRA. Die naam onthouden we nooit en dus zeggen we gewoon: óns eiland! Hoe groot is het? Nou, daar zul je van opkijken, want als Henri het goed uitrekend met een centimeter en een potloodje en een papiertje, dan is dat stuk land van ons twee en een halfmaal zo groot als Nederland, pak weg driemaal zo groot, en dat is heel wat als je elke morgen moet controleren of alle bomen er nog staan en of ze vannacht geen enkel grassprietje hebben gestolen.

Jokof zegt dat we nu moeten praten over de verdere stappen, die gedaan moeten worden om op dat eiland aan te komen. Al hebben we nou de papieren en al weten we waar het land ligt, daarom is nog niet vastgesteld wie de rechtmatige eigenaar is. Maar vader wordt kwaad,, omdat hij dergelijke ingewikkelde redene

144