Amsterdam, je hebt een zoute smaak

Wanneer kinderen, geheel uit vrije wil nogmaals, konden besluiten nog één keer de oude traditie te volgen, zouden ze de oudjes toch wel heel erg gelukkig maken. Geld behoefde het niet te kosten, die zorg zouden de oude lui wel op zich nemen. Met de rabbijn kon worden afgesproken, dat de plechtigheid kort zou duren, en geen redevoeringen of langdradige gezangen. En als Wolf er tegen op zag naar de synagoge te gaan, ook daar was een oplossing voor te vinden, de rabbijn liet zich desnoods aan huis ontbieden. Het kostte een paar guldens meer, maar je kon de chuppah ook thuis bezorgd krijgen.

'Ik wil me aan het geestelijk ghetto ontworstelen,' declameerde Wolf. Aan zijn stem was te merken, dat hij besluiteloos was.

Zijn vader bracht een nieuw argument in het geding. Tot dusver had hij uitsluitend emotionele argumenten aangevoerd. Thans kwam hij met redelijke overwegingen. 'Stel je voor, jullie krijgt kinderen. Zoiets kan toch gebeuren nietwaar, als men samenleeft. Natuurlijk zeggen jullie tegen die kinderen: jullie bent helemaal vrij om te doen of te laten wat jullie wilt. Dat moeten die kinderen later zelf maar uitzoeken. Wat waar is, is waar. Maar stel je nou voor, zo'n kind komt later in aanraking met een vrome jongen of een vroom meisje. Ze willen trouwen. Oj, wei... die kinderen kunnen niet trouwen, want de ouders aan één kant hebben geen chuppah gehad. Zouden jullie dat op jullie nesjama willen nemen.'

Dit redelijke argument maakte op Wolf hoegenaamd geen indruk. Maar de emotionele overwegingen lieten hem niet los. Ten slotte hakte hij de knoop door:

188