Amsterdam, je hebt een zoute smaak

Het laatste nummer van zijn repertoire heet: paragnostisch zien. De wonderbaarlijkste stunt van de hele avond. Zeven notabelen van Amersfoort mogen een willekeurige bezoeker aanwijzen, die hem in het openbaar mag consulteren over elk levensprobleem.

Vanavond is het een oud moedertjeze heeft een soldaten-kepie meegebracht.

¹Kunt u mij iets vertellen van de persoon aan wie deze kepie toebehoort?'

In de zaal hangt een loodzware beklemming, alsof een hevig onweer moet exploderen.

Uit ervaring weet hij, dat deze publieke raadpleging even eenvoudig is als ze moeilijk lijkt. Orakels en waarzeggers zijn onsterfelijk geworden door confectie-voorspellingen. Hij betast de kepie. Welke frases zal hij deze keer van stapel laten lopen ? Maar opeens grijpt hem het Panorama-gevoel. 'Ik zie een blonde man. Hij heet Willem. Hij is ziek, nee, hij is niet ziek. Hij is gebrekkig, dat ene been doet pijn... hij zit op de veranda van een groot huis...'

Weer hoort hij de stem van een ander spreken, maar het zijn de eigen stembanden, die trillen en het is zijn eigen mond, die de woorden vormt. Het is doodstil. Hoe lang ? Duurt het uren ? Of zijn het slechts enkele seconden ? Dan ontlaadt de spanning zich in luide bijval. Achter de coulissen roept de toneelknecht zo luid, dat het in de zaal hoorbaar moet zijn: 'Willem Houtman... De moeder van Willem Houtman.' In de kleedkamer hoort hij, dat de zoon van het oude mensje inderdaad Willem heet, Willem Houtman. De jongen is door een ongeluk enigszins kreupel geworden. Jaren geleden is Willem vertrokken. Nooit heeft iemand iets van hem ge

64