Amsterdam, je hebt een zoute smaak

dat hij zijn hele leven droomde van een bankbiljet van duizend gulden, dat hij eens, geleid door een wonderbaarlijke Voorzienigheid op straat zou vinden.

Hij worstelde altijd met de onhandelbare zinsbouw van het nederlands, meer moeite nog kostte het hem zijn gedachten in het gelid te zetten - wanneer hij echter hardop droomde van dat fabuleuze bankbiljet, overwon zijn fantasie alle hindernissen.

'Op een dag... ik zal lopen... waar zal ik lopen?... op straat zal ik lopen en plotseling zal ik gaan... om de hoek ... want een stem zal me fluisteren in mijn oor: Avrom jij moet gaan om de hoek... ik ga en daar ligt een brielje van duizend op straat... ik zal niet omkijken... nee, ik zal me bukken om mijn veters vast te maken... en ik zal opnemen de duizend gulden, die ik heb laten vallen... en dan ga ik kopen... oj wat ga ik kopen? De hele wereld ga ik kopen en dan zal ik nog genoeg óver hebben om er van te leven.' Zo'n alleenspraak begon in de ijle sfeer van dromerij, maar de laatste zin sprak hij uit met de kracht van een profetie. Als hij met veel moeite zijn woorden en gedachten had gedresseerd, schoof hij het ijzeren brilletje omhoog op het voorhoofd. Met een gelukkige glimlach droomde hij verder, een tevreden kind. Vranja daarentegen was een ontevreden volwassene. Ze kwam in haar leven altijd te kort. In haar woning ontbrak juist één kamer méér; aan haar huishoudgeld mankeerde altijd een paar guldens per week; haar karige meubeltjes... als ze er naar keek, voelde ze zich tekort gedaan. Amsterdam... het was een goede stad, dat wilde ze wel toegeven, maar de straten waren zo talrijk, en zo eindeloos lang, en de mensen, die er woonden kon ze zo

129