De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

terras spraken met gedempte stemmen. Over alles en allen lag zwaar de grote verwachting.

Wanneer de duisternis was gevallen, steeg plotseling verweg op de top van de Vossenberg een vuurpijl omhoog: het sein voor de stoeten op de andere heuveltoppen. En die honderden en honderden jonge mensen ontstaken fakkels, eerst weinige, spoedig vele vurige puntjes op het donkerbruine fluweel van de hei onder de nachtelijke hemel. Vurige slangen, die traag over de buik der aarde voortkropen. Stromen van licht, die langzaam samenvloeiden tot een grote brede rivier, die recht op de Paasheuvel afkwam.

'Stil,' zeiden de nuchtere lieden op het terras met een brok van ontroering in hun keel, 'stil, je kunt ze al horen zingen.'

'Wij schrijden onder het sterrenheir wij schrijden hel door 't zonnemeer wij schrijden in stormwinds wilde vreugd, wij schrijden omdat wij zijn de jeugd, wij schrijden, wij schrijden.'

De rivier van licht en vuur groef zich onweerstaanbaar voort naar de grote houtstapel op de speelweide. Vlam, laai omhoog! In die brandstapel mondde de rivier uit. Brandende fakkels, honderden gloeiende toortsen, voedden de gloed.

Terwijl het hout knetterde, zakte over alle mensen, jonge en oude, een grote diepe ernst. De verbondenheid van mens tot mens was bijna tastbaar. In die atmosfeer van geladenheid, brak een lied uit duizend kelen. Daarna sprak iemand, kort en ontroerd, over de betekenis van het samenzijn en het recht van de mens op vrije ontplooiing van zijn persoonlijkheid.

De ouderen, die tot De Zaaier van eertijds hadden behoord, dachten met weemoed aan de dagen hunner jeugd; en zij, die de Tussentijdse hadden beleefd, herinnerden zich, dat ze instemmend hadden geknikt, toen beweerd werd, dat die A.J.C. toch geen blijvertje zou zijn... maar ze spraken hun gedachten niet uit. Ze keken gehypnotiseerd in de vlammen van de brandstapel. Ze dronken de melodie der lie

168