De Centrale, Vijftig jaar arbeiders-levensverzekering

' Wij zijn jong en dat isjijn.'

Geen kwaad woord zal mijn schrijfmachine ooit ter wereld brengen, wanneer ik vertel van de socialistische jeugdbewegingen, die in Nederland hebben gepolitiseerd, voordat de A.J.C. dansend en zingend haar entree maakte. Laat hen maar praten, de lieden, die het verleden niet anders dan zwart-in-zwart kunnen schilderen; tegenwoordig is het ook niet overal amandelpers met boter en suiker.

Tot de oude 'Zaaier' heb ik nooit behoord. Wat ik ervan weet is, ten eerste, dat mevrouw Henriëtte Roland Holst de naam heeft bedacht en ten tweede, dat de leden het hebben bestaan koning Willem in tot een debatvergadering uit te nodigen. (Hij heeft nooit geantwoord.) Die dingen weet ik echter uitsluitend van horen zeggen. Uit eigen ervaring weet ik, dat er uit dat kleine ploegje vroegrijpe melkmuilen, een naar verhouding groot aantal kranige mensen is voortgekomen, die hun voetafdruk hebben gezet in het zand van de tijd.

Maar van de jeugdbeweging, die op 'De Zaaier' is gevolgd, weet ik meer. Jaren achtereen heb ik trouw elke week vijf centen van mijn zakgeld als contributie gedokt. Die jeugdbeweging lag tussen de Zaaier en de A J.C. in, naar het chronologische gerekend. De Tussentijdse Jeugdbeweging. Ze werd op de kentering der tijden geboren. Dat is, zegt de dichteres, geen geluk. Maar als ik in mijn herinnering onderduik, kan ik geen enkele gebeurtenis ontdekken, die me destijds tot droefheid stemde; ik ontmoet uitsluitend gebeurtenissen, die me thans gelukkig doen glimlachen.

Dat is vreemd, want ik weet zeker, dat er destijds nogal reden tot ontevredenheid scheen te bestaan. Hoe zat dat ook? Oja, ik weet 't alweer!

De Tussentijdse had zich aan de partijgenootschappelijke volgzaam-zaamheid laten kluisteren met een stevige ketting, waaraan bovendien nog een loodzwaar gewicht geklonken zat: het Partijbestuur van de

155