Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

hoofdstuk iv

Engelandvaarders komen

Dirk leerde een tweetal kwieke Amsterdamse jongens kennen, die kans hadden gezien stoer peddelend de Noordzee over te steken. Op wonderbaarlijke wijze waren ze aan drijvende mijnen ontsnapt. Tenslotte waren ze aan de Engelse kust aangekomen. Niemand zag hen, toen ze doodmoe maar overvol van geluk door het zand waadden. Ten slotte kwamen ze in een klein dorpje. Daar meldden ze zich bij de politie. Groot was de verbazing van de Britten, toen ze hoorden wat de jongens hadden gepresteerd. De tocht over de Noordzee was op zich zelf reeds ongehoord, maar niemand begreep, dat zij levend het strand hadden kunnen oversteken. Dat was namelijk met mijnen bezaaid, want landingen van Duitsers op de Engelse kust werden nog steeds niet uitgesloten geacht. De jongens waren gedurende enkele uren de sensatie van het dorp. De verhalen van de wijze waarop ze hadden weten te ontsnapen, die waren romantisch. Maar als ze vertelden van de rampspoed, die de oorlog over land en volk had gebracht, gevoelde Dirk deernis met de mensen ginds die dit alles moesten doorstaan. En nog was 't eind niet te zien. Armoede en gebrek hadden het vaderland in de greep. Maar erger dan deze noden, was de geestelijke druk, de loodzware last der tyrannie en bovenal het gevoel, dat rechteloosheid en willekeur nu in Nederland regeerden.

Dirk kende een andere Engelandvaarder. Die was eerst naar Maastricht gereisd, en toen hij daar voldoende poolshoogte had gekregen omtrent de situatie aan de grens, was hij langs sluippaadjes in de nacht België binnengekomen. Hij was dwars door België en Frankrijk gewandeld. Ten slotte had hij iemand gevonden, die hem over de Pyreneeën wilde brengen. Nadat hij enkele weken in een Spaanse gevangenis had doorgebracht, was hij doorgegaan naar Lissabon; en daar had een vliegtuig van de K.L.M. hem aan boord genomen. Het vliegtuig onderhield zo goed en zo kwaad als het ging in oorlogstijd de verbinding tussen Lissabon en Londen. Al deze Engelandvaarders vertelden van de moedige vastberadenheid waarmee het merendeel der landgenoten ondanks alle ellende in het bezette gebied tegen de Duitsers stand hield. Zij vertelden ook, dat onder de Nederlanders daarginds een nieuwe geest was vaardig geworden. Een geest van wederzijds begrip en een wil tot samenwerking. Men wilde breken met veel wat in de sleur van het

141