Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

Duitsers kregen me in de gaten. Of ik het wilde of niet, ik moest omlaag. Ik dacht: nou, ik heb het wel gehad, dat wordt zwemmen of verdrinken, en verdraaid nog aan toe, opeens zit er een Gremlin voor me op het instrumentenbord. Die kijkt me doordringend aan en zegt met een piepstemmetje: 'Waarom krijgen we geen chocola meer?' 'Ik schrok me lam. Dat was het. Ik had geen motorstoring. De Gremlins hielden de schroef tegen. Ze moesten eerst chocola hebben. Gelukkig had ik nog een reep bij me. Die gaf ik dat ventje voor me en ik riep tegen hem: 'Eerlijk delen met de andere luchtkabouters, hoor', en meteen sloeg mijn motor weer aan. Op die vlucht heb ik zeven Duitse bommenwerpers neergeschoten. Dat vertelde die vlieger', besloot John, terwijl luid gelach door de kamer weerklonk. Gerard vond dat hij ook een verhaal moest vertellen. 'Ik hoorde van een stunt... jullie kent toch allemaal wel dat enorme flatgebouw op Marlyboneroad, precies dat huis met veertien verdiepingen. Daar is een speciale afdeling van het Ministerie van weetik-veel gevestigd. Die lui hebben verschrikkelijk geheimzinnig werk. Ze moeten namelijk geruchten verzinnen. Die worden dan langs geheime kanalen in het bezette gebied van Europa getrechterd en moeten dienen om de innerlijke weerstand van de Duitsers te ondermijnen. Reuze belangrijk. Die kerels staan onder de strengste geheimhouding. Nou is er aan de overkant net zo'n groot gebouw, ook van veertien verdiepingen. Daar is ook een geheime afdeling gevestigd. Nog veel geheimer dan in dat andere huis. En laten ze nou toevallig ontdekken, dat ze in dat tweede gebouw de geruchten moeten zien op te vangen, die in het bezette gebied circuleren. De ene verspreidt ze, en de andere haalt ze op, diezelfde geruchten. De gebouwen liggen op nog geen vijftig meter afstand van elkaar, maar nee hoor, die geruchten gaan via het vasteland van het ene gebouw naar het andere.' Ze lachten allemaal hartelijk om dit zotte verhaal. 'En nu Dirk', riepen ze.

Dirk moest er lang en ernstig over na denken. Toen zei hij: 'Ik had eerst gedacht een uitvinding te hebben gedaan tegen de Duitse bombardementen. De wolken laten bevriezen, en als ze dan ijs zijn op die wolken afweergeschut zetten. Maar het schijnt, dat bevroren wolken zoveel kou veroorzaken, dat alle Britse jachtvliegers gebreide wollen vesten zouden moeten dragen, en wol is gerantsoeneerd, dus daarom kan die uitvinding niet doorgaan. Maar ik heb wel iets anders bedacht. Kijk, elke nacht komen er duizend Duitse bommenwerpers naar Engeland om hier de boel stuk te gooien. En elke nacht gaan duizend Engelse bommenwerpers naar Duitsland om da&r hetzelfde te doen. Nou dacht ik zo, ze zouden toch een hoop benzine

138