Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

«**»•-; t/v-jv.«ftm^nn■ M w vt

bare Nederlanders, zouden die het zendertje en de code in Rozenburg gaan halen, en radiocontact met Londen proberen te leggen. Werd Janus echter onderweg aangehouden, dan behoefde hij het touw, waar de zender aan vast zat maar door te snijden en zender en code zouden voor altijd naar de bodem van de zee zinken.

'Zit mooi in mekaar', zei Dirk, toen de Kreeft dat verhaal had uitverteld. 'Die Janus durft.'

'Als het slaagt is het best', zei de Kreeft, 'maar ik heb er een beetje

hard hoofd in.'

'Waarom?'

'Kijk, die Janus heeft een vrouw in Rotterdam. Na dat bombardement maakte hij zich zorgen over zijn gezin. Ik heb ergens het gevoel dat Janus dat hele verhaal op touw heeft gezet om naar Nederland te komen... en dan hoor je nooit meer iets van hem. Hij is bij zijn vrouw en kinderen en daarmee is dan voor hem de kous af. Onderwijl zitten wij hier in Londen te wachten op radioseinen die nooit zullen komen. Hij is geen verrader, alleen maar een goochemerd.' 'Het is een kant van de zaak, waar ik nog nooit aan heb gedacht', zei Dirk.

De weken verstreken. De Duitsers zetten hun aanvallen op Londen voort. Elke nacht vielen de bommen bij honderden op de stad neer. Er was geen straat meer of er lagen ruïnes. De kranten schreven nu openlijk, dat Hitier zich voorbereidde op een inval in Engeland. Op verschillende plaatsen langs de kust van het vasteland hadden Britse verkenningsvliegtuigen concentraties van kleine vaartuigen en Rijnaken waargenomen. De invasie-vloot van de Duitsers maakte zich gereed. Nacht na nacht trokken zwermen Britse bommenwerpers naar die plaatsen om de vaartuigen te bombarderen. Nu was het ook duidelijk wat het plan van de Duitsers was geweest, schreven de kranten. De bombardementen vooral in Oost Londen moesten honderdduizenden mensen dakloos maken en in paniek de wegen opjagen. Als dan de grote wegen door de stroom vluchtende mensen zouden zijn versperd, zou de Duitse invasie beginnen. Maar de bevolking van Oost Londen, het volksrijkste deel, liet zich niet in paniek jagen. Ze beet de tanden op elkaar, maar ze hield vol, al vielen de slachtoffers ook bij duizenden. Merkwaardig vond Dirk de oer-Engelse humor, die te midden van de zware beproevingen, voor de dag kwam. Hij zag een café, dat totaal in puin lag. De eigenaar had een bordje op de ruïne geplaatst: Onze zaak is dag en nacht geopend. (Bij bom-inslag sluiten we onmiddellijk). Terwijl de Duitsers voorbereidingen troffen voor de aanval, werkten de mensen in de fabrieken in Engeland als razenden voor de tegen-

132