Tussen speurders en spionnen - Avonturen van Dirk Poldervaert

boven op het huis komt'... en daarop volgde een oorverdovende slag. Even later stortte het huis in. Dirk lag onder het puin bedolven. Enkele ogenblikken was hij bewusteloos. Toen hij de ogen opsloeg, voelde hij, dat hij zich niet kon bewegen. Het was pikdonker geworden; gaandeweg begonnen zijn ogen aan de duisternis te gewennen. Huizen aan de overkant waren ingestort. Wat er naast het huis, waar hij had gestaan, was gebeurd, kon hij niet zien. Hij begreep, dat de bom in elk geval vlakbij was ingeslagen. Doordat in Londen de balklagen van de huizen niet, zoals in Nederland, op de zijmuur rusten, maar op de voorgevel, was, toen de luchtdruk de gevel losrukte het hele huis boven op Dirk gevallen. Het muurtje, waarachter hij had gestaan, had hem echter beschermd. Hij lag als het ware in een stenen koker, enigszins horizontaal. Hij probeerde zijn benen te bewegen. Dat ging een beetje, en ook zijn armen hadden wat ruimte. 'Ik ben in elk geval nog compleet', dacht hij, en toen dacht hij aan moeder en vader, en aan Lien in Hilversum. Wat zouden die op dit ogenblik doen? Hij kreunde van narigheid.

Schimmen met zaklantaarns liepen bedrijvig tussen de puinhopen van de straat heen en weer. Reddingsploegen. Toen een van hen in de buurt kwam, riep Dirk om hulp. 'Jongens, hier ligt er eentje, die nog leeft', riep de schim. Andere schimmen kwamen naderbij geijld. Ze onderzochten de situatie waarin Dirk verkeerde. 'Kun je je nog bewegen, vriend?' riepen ze.

'Jawel', riep Dirk terug, 'als je die stenen koker op zij rolt, kan ik er uit kruipen.'

Dirk slaagde er in zich te bevrijden.

'Dat was op het nippertje', zei een schim; het was een man met een vriendelijke stem. 'Ga maar mee naar de wachtpost, daar kun je een kop thee krijgen. We hebben in de straat verder alleen maar lijken aangetroffen, vierentwintig hebben we al geborgen.' Vierentwintig doden in dat kleine stukje straat. En zo ging het elke avond in het grote Londen. 'Hoe laat is het?' vroeg Dirk.

'Drie uur', zei een van de schimmen. Dirk had gedacht, dat hij slechts enkele ogenblikken bewusteloos was geweest. Maar het moet veel langer hebben geduurd, dacht hij.

Wonderbaarlijk, zoals een kop sterke thee met hete melk hem opknapte. Totdat het licht begon te worden bleef hij in de wachtpost, die in een diepe kelder was gehuisvest. In de verte rommelde het bombardement na.

Door de nu lichter wordende straten liep hij naar huis. De wandeling

125